چند پیشنهاد برای مجریان ! اجرای زیبای معرفی سخنرانها
چند پیشنهاد برای مجریان ! اجرای زیبای معرفی سخنرانها
اول/ چیزی را که می خواهید بگویید از قبل کاملا آماده کنید.
حتی اگر متن معرفی بسیار کوتاه است و یک دقیقه هم طول نمی کشد، باید دقیق آماده شود. ابتدا باید واقعیت ها را جمع آوری کنید. این واقعیت ها حول سه محور باید جمع آوری شوند: موضوع صحبت گوینده، توانایی های او برای صحبت درباره موضوع مورد بحث و نام او. گاهی هم محور چهارمی اضافه می شود: چرا سخنران این موضوع را انتخاب کرده است؟ این نکته غالبا برای شنونده بسیار جالب است.
سعی کنید این اطلاعات را مستقیم از خود سخنران بگیرید. اگر ناچارید در این مورد به شخص ثالث، مثلا مدیر برنامه ها مراجعه کنید، این اطلاعات را به شکل کتبی کشف و کمی قبل از شروع سخنرانی با سخنران بررسی کنید.
احتمالا بخش اعظم آمادگی شما شامل جمع آوری واقعیت هایی درباره شایستگی های سخنران خواهد بود. البته واقعیت های زیاد، کسالت آور هستند، به خصوص اگر در میان قابلیت های سخنران از ارزش کمتری برخوردار باشند. وقتی به این نکته اشاره می کنید که سخنران شما دکترای فلسفه است، اشاره به لیسانس و فوق لیسانس، موجب اتلاف وقت است. به همین شکل در مورد شغل هایی که داشته است، بهتر آن که به آخرین شغل های مهم او اشاره شود، نه این که تک تک شغل های او بعد از فارغ التحصیلی شمرده شوند. از همه مهم تر، از کارهای برجسته و مهم او نگذرید و کارهای بی اهمیت را ذکر نکنید.
قبل از هر چیز از نام سخنران مطمئن شوید و تلفظ صحیح آن را یاد بگیرید.
دوم/ از فرمول م- ا- س استفاده کنید.
برای اغلب معرفی ها، فرمول (م- ا- س) راهنمای خوبی برای سامان دادن به اطلاعاتی است که جمع آوری کرده اید.
1- «م» نشانه موضوع است. معرفی خود را با ارائه دقیق موضوع سخنرانی آغاز کنید.
2- «ا» نشانه اهمیت است. در این مرحله، شما بین موضوع سخنرانی و علائق ویژه حضار پل ارتباطی می زنید.
3- «س» نشانه سخنران است. در اینجا شایستگی های سخنران را فهرست می کنید و به خصوص روی آنهایی که به موضوع ارتباط پیدا می کنند، انگشت می گذارید. سرانجام هم نام او را واضح و با تلفظ صحیح بیان می کنید.
در این فرمول امکان استفاده از تخیل، بسیار زیاد است. معرفی باید کوتاه و بدون حاشیه روی باشد.
سوم/ مشتاق و سرحال باشید.
در هنگام معرفی یک سخنران، رفتار گوینده هم به اندازه موضوعی که درباره آن سخن می گوید مهم است. باید سعی کنید لحن دوستانه ای داشته باشید و به جای این که بگویید چقدر خوشحال هستید، واقعا با خشنودی سخن بگویید. اگر طوری حرف بزنید که اوج هیجان و اشتیاق شما در انتهای صحبت و هنگام معرفی سخنران باشد، حضار نیز با اشتیاق بیشتری برای او کف خواهند زد.
هنگامی که در انتهای صحبت، نام سخنران را تلفظ می کنید، خوب است سه کلمه «مکث»، «بخش» و «تاکید» یادتان نرود. منظورم از مکث این است که قبل از بردن نام او اندکی مکث کنید تا در حضار حالت انتظار ایجاد شود. منظورم از بخش این است که نام و نام خانوادگی سخنران را جدا و با فاصله بگویید تا تاثیری واضح و قوی روی ذهن شنوده داشته باشد و منظورم از تاکید این است روی اسم سخنران با قدرت و محکم تاکید کنید تا کاملا یاد مخاطب بماند.
هنگامی که نام سخنران را می گویید، به طرف او برنگردید، بلکه تا آخرین بخش نام او به حضار نگاه کنید و فقط بعد از بیان کامل نام به سوی او برگردید.
چهارم/ گرم و صمیمی باشید.
و سرانجام سعی کنید صمیمی باشید. ابدا گرفتار اظهارات تملق جویانه و یا مزه پرانی های جلف نشوید. اگر هنگام معرفی کسی مدام در حال بازرسی زبان و حرفی که می زنید باشید، معمولا چنان مقید و لفظ قلم صحبت خواهید کرد که هیچ کس حرفتان را نخواهد فهمید. گرم و صمیمی باشید، زیرا در موقعیتی اجتماعی هستید که بالاترین حد زیرکی و حضور ذهن را می طلبد. شاید شما با سخنران آشنا باشید، اما حضار با اوآشنا نیستند و بعضی اظهارات شما، هر چقدر هم معصومانه و بی غرض ادا شوند، ممکن است ایجاد سو تفاهم کنند.
پنجم/ سخنرانی معرفی برنامه را از قبل کاملا آماده کنید.
ثابت شده است که عمیق ترین آرزوی پنهانی هر انسانی این است که او را بشناسند و به او احترام بگذآرند!
هنگامی که متن معرفی را پیشاپیش تهیه می کنیم، به او این احساس را می دهیم که واقعا کسی است و او تلاشی کرده و موفقیتی به دست آورده و به راستی شایسته تقدیر است.
منبع :